Pisz w sezonie i poza sezonem

 

Taki fragment dziś wynalazłem.

Zdradzę ci sekret: są redaktorzy, którzy ciągle wyszukują dobre teksty, zwłaszcza od osób, które jeszcze nie zostały „odkryte”. Niezależnie od tego, czy aktywnie piszesz książkę, pracujesz nad projektem, czy też nad nim, kluczowe jest ciągłe pisanie. Ciągłe czytanie. Ciągłe życie. Pisałem latami, nie publikując. Przez lata publikowałem w chrześcijańskich magazynach, nigdy nie otrzymując za to wynagrodzenia. Pisałem i pisałem, a dyscyplina mnie ukształtowała. Przygotowała mnie. Kiedy nadszedł czas, zaproponowano mi napisanie książki, zamiast samemu szukać okazji.

Podobno autor Hunter S. Thompson przepisał na maszynie każde słowo „ Wielkiego Gatsby'ego” , żeby poczuć, jak to jest pisać na takim poziomie. Za każdym razem, gdy czytasz, stajesz się uczniem pisania. Czytanie nigdy nie jest stratą czasu dla pisarza, a pisanie nigdy nie jest stratą – nawet jeśli na zawsze pozostanie w folderze na twoim laptopie.

Pisarze, których kocham najbardziej, to ci, którzy piszą dla przyjemności – którzy pewnego dnia próbują swoich sił w poezji ot tak, po prostu – i nie dzielą się esejem czy wierszem tylko po to, by promować książkę. Naprawdę zależy im na swoim rzemiośle, poza pieniędzmi, jakie mogą dzięki niemu zarobić. Widać to po tym, co piszą i czym dzielą się przez lata. Jeśli naprawdę jesteś pisarzem, będziesz pisał przed i po, nawet jeśli nigdy nie otrzymasz upragnionej oferty wydawniczej.

Jeden z redaktorów działu zakupów powiedział mi, że jego rada dla pisarzy brzmi: „pisz o tym, co przynosi ci radość, a jeśli przyniesie ci to sławę, niech tak będzie…”. Moimi ulubionymi projektami pisarskimi były te, które nie wpisywały się w żaden typowy schemat wydawniczy, ale dawały mi impuls, dając szansę na rozwinięcie mojego głosu, warsztatu, a nawet teologii. Jeśli zawsze piszemy z myślą o publikacji, nie podejmiemy ryzyka niezbędnego do rozwoju jako pisarze. 

Znalezione na So You Want to Write a Book? 

 

Czarny motyl i prawdziwe zło

 

 

Miałem sen. Powiedzieć, że był to koszmar to jakby nic nie powiedzieć. Pierwszy raz odczułem, tak do trzewi, tak do cna, do prawdziwej głębi, że obok mnie czai się prawdziwe zło.

Śniło mi się, że śpię leżąc dokładnie w tym samym łóżku, w którym sypiam co noc. Wszystko wokół mnie było dokładnie takie samo tak jak zwykle jest kiedy kładę się do łóżka idąc spać. Miałem wrażenie, niezwykle dojmujące, że to nie jest sen, a najzwyklejsza rzeczywistość. I w tej oto „rzeczywistości” poczułem wpierw w sposób bardzo delikatny, wręcz z pozoru niezauważalny, że coś się zbliża. Z czasem to uczucie było coraz bardziej dojmujące, a w końcu poczułem je tak silnie, że aż zaparło mi dech, poczułem przeraźliwie narastający strach, tak silny, że wydało mi się, że staje moje serce zaraz stanie z przerażenia.

W pewnym momencie na mojej pościeli przyfrunął duży, wręcz olbrzymi czarny motyl. Wówczas nie wytrzymałem. Krzyknąłem, a moje ciało wygięło się w poł i podskoczyło do góry.

Nigdy wcześniej nie odczułem czegoś podobnego. Odczucie zła, prawdziwego, przejmującego zła było tak silne, że nigdy wcześniej nie czułem tak silnego przerażenia. Rzeczywistość psyche czasem jest tak silna, że przesłania wszystko inne. A może to nie był sen? I rzeczywiście doświadczyłem obecności prawdziwego ZŁA?

Każdy system można złamać

Nauczyłem się, że żaden system nie jest doskonały. Nie ma barier nie do pokonania, a wszelkie przeszkody są po prostu wyzwaniem. Hakerzy wyznają przekonanie, że jeśli przyjrzymy się wystarczająco uważnie dowolnemu systemowi – niezależnie od tego, czy będzie to pojedynczy komputer, sieć, czy nawet społeczeństwo – zdołamy wykryć w nim luki i dostrzec jego słabe punkty. Jako gej przykuty do wózka szybko pojąłem, jak działają systemy władzy. Ale dopiero jako haker zrozumiałem, że każdy system ma słabe strony, które można wykorzystać.

Christopher Wylie „Mindf*ck. Cambridge Analytica, czyli jak popsuć demokrację, str. 24

Good night David Lynch (1946 - 2025)

 

 

Zaledwie kilka dni temu, czyli 15 stycznia 2025 roku, zmarł David Lynch. 

Co mam powiedzieć, że to był ktoś kto wziął mnie za rękę i poprowadził tam gdzie nikt by tego ani wcześniej ani później nie zrobił? 

Mam wymieniać jego filmy, pisać o jego twórczości? To był po prostu ktoś kto nie bał się mówić o tym, że kolekcjonuje zużyte gumy do żucia, bo przypominają mu ludzkie mózgi.

Ach, zresztą niech sam tu się wypowie.

Some thoughts are just more interesting than others. I’ll have an idea to go get a cup of coffee, for instance. Or for a scene in a film. Or for making a chair. This is why daydreaming is so important to me. All the thoughts just flow.

—David Lynch

I jeszcze to. To też bardzo znaczące dlatego nie mogłem się powstrzymać aby akurat tutaj to zacytować:

George poprosił mnie, żebym przyszedł do niego i porozmawiał z nim o wyreżyserowaniu trzeciej części Gwiezdnych Wojen [chodzi o "Powrót Jedi"]. A ja miałem prawie zerowe zainteresowanie. Zawsze podziwiałem George'a. George to facet, który robi to, co kocha. A ja robię to, co kocham. Różnica polega na tym, że to, co kocha George, zarabia setki miliardów dolarów. Pomyślałem więc, że powinienem go odwiedzić. To było niesamowite.

 

Najpierw musiałem pojechać do budynku w Los Angeles. Musiałem dostać specjalną kartę kredytową i specjalne klucze. Przyszedł list i mapa. Potem pojechałem na lotnisko i poleciałem. Mieli już dla mnie gotowy wypożyczony samochód. Kluczyki. Wszystko było gotowe. Miałem pojechać do tego miejsca. Wszedłem do biura. Był tam George. Rozmawiał ze mną przez chwilę. Potem powiedział: "Chcę ci coś pokazać".

 

Mniej więcej w tym czasie zaczęła mnie boleć głowa. Zabrał mnie na górę. I pokazał mi te cosie zwane Wookiees. I teraz ten ból głowy jest coraz silniejszy. Pokazał mi wiele zwierząt i różne rzeczy. Potem zabrał mnie na lunch swoim Ferrari. George jest trochę niski. Miał więc oparcie siedzenia i prawie leżał w samochodzie. Zasuwaliśmy przez małe miasteczko w północnej Kalifornii. Poszliśmy do restauracji. Nie żebym nie lubił sałatek. Ale mieli tylko sałatkę.

 

Potem dostałem naprawdę... coś jak migrenowego ból głowy. Nie mogłem się doczekać powrotu do domu. Jeszcze zanim dotarłem do domu, wczołgałem się do budki telefonicznej, zadzwoniłem do mojego agenta i powiedziałem: "Nie ma mowy! Nie ma mowy, żebym to zrobił!". Powiedział: "David, David, David... 

 

Uspokój się! Nie musisz tego robić".

 

Powiedziałem więc następnego dnia George'owi, z całym szacunkiem, przez telefon, że to on powinien wyreżyserować. To jego film. To on wszystko w nim wymyślił. Ale on tak naprawdę nie kocha reżyserii. Więc ktoś inny wyreżyserował ten film. Zadzwoniłem do mojego prawnika i powiedziałem mu, że nie zamierzam tego robić. A on odpowiedział: "Właśnie straciłeś nie wiem ile milionów dolarów."'

 

David Lynch o odrzuceniu reżyserii "Powrotu Jedi".